تقدیم به معلمان عزیز، این شمع های همیشه ‏فروزان

اندیشه ام از تو سبز و آباد شده

از جهل وغم این فکرتم آزاد شده

در مکتب پاک و شاد استاد ببین

غم رفته زجانم ودلم شاد شده


در مکتب تو همیشه شاگردم من

دور از رخ تو همیشه پر دردم من

در فصل بهار و روز استاد ببین

بی نور معلم این چنین زردم من


آموزش عشقم از همین مکتب توست

اندوخته ی سوادم از این لب توست

گفتم که مریضم و بیا بستر من

چون عامل دردم این غم و این تب توست


با این گچ عشق تخته ی جانم زن

خطّی ز کلام خود به ایمانم زن

صد درس در این کلاست آموخته ام

یک درس ز عشق جان ویرانم زن


بی انصافیست که تو را به شمع تشبیه کنم زیرا شمع را میسازند تا بسوزد

اما تو میسوزی تا بسازی، با سپاس فراوان از تو ای شمع همیشه ‏فروزان