دلم قرار نمى گیرد از فغان بى تو * سپند وار زکف داده ام عنان بى تو

ز تلخ کامى دوران نشد دلم فارغ * زجام عشق لبى تر نکرد، جان بى تو

چو آسمان مه آلوده ام ز تنگ دلى * پر است سینه ام از اندوه گران بى تو

نسیم صبح نمى آورد ترانه شوق * سر بهار ندارند بلبلان بى تو

لب از حکایت شب هاى تار مى بندم * اگر امان دهدم چشم خون فشان بى تو

چو شمع کُشته ندارم شراره اى به زبان *  نمى زند سخنم آتشى به جان بى تو

ز بى دلى و خموشى چو نقش تصویرم * نمى گشایدم از بى خودى زبان بى تو

عقیق سرد به زیر زبان تشنه نهم * چو یادم آید از آن شکرین دهان بى تو

گزاره غم دل را مگر کنم چو امین * جدا ز خلق به محراب جمکران بى تو